vtm alloo in de buitenlandse gevangenis : Showbizzkanaal

12/04/2017

Alloo in de Buitenlandse Gevangenis: aflevering 6 op donderdag 13 april 2017 om 21.50 bij VTM

vtm.JPGOp donderdag 13 april trekt Luk Alloo naar de centrale gevangenis Makala in Kinshasa. Daar zitten 8.000 mannen, vrouwen en minderjarigen opgedeeld in 11 grote afdelingen. Filmen is er niet van zelfsprekend. Luk Alloo kreeg de toelating om in een bepaald deel van de gevangenis te filmen, maar de bewakers en het administratief personeel houden de ploeg met argusogen in de gaten.

Ondanks de schrijnende armoede en het gebrek aan hygiëne ontwikkelt de gevangenis zich als een leefgemeenschap. De gevangenen leren elkaar lezen en schrijven, maar de onwetendheid blijft. Geen enkele gevangene weet precies wanneer hij vrijkomt. De redenen waarom sommige mannen in de cel zitten, blijven bovendien verbijsterend. Een man zit al 10 jaar in de gevangenis omdat hij oppositie voerde tegen president Kabila. Ook Pascal zit al 16 jaar opgesloten voor dezelfde feiten.

Te midden van de politieke gevangenen ontwaart Luk Alloo een blanke gevangene. Een Belg die werd veroordeeld voor seksueel misbruik van 2 minderjarige meisjes. Zijn rechtszaak kwam in Congo in het nieuws. Zoals zoveel seksdelinquenten probeert ook Francis zijn pedoseksueel gedrag te minimaliseren. “Ik werd 2 jaar geleden veroordeeld”, getuigt hij. “Misschien kom ik over 8 jaar vrij. Als de autoriteiten strafvermindering geven. Ik had dit misschien niet moeten doen, maar de meisjes hier zijn jonger dan ze eruitzien.”

08/03/2017

Nieuw seizoen van Alloo in de Buitenlandse Gevangenis bij VTM

luc_alloo.JPGIn het voorjaar van 2015 ging het eerste seizoen van Alloo in de Buitenlandse Gevangenis bij gemiddeld 738.000 Vlamingen over de tong, goed voor 34,2% marktaandeel (VVA 18-54, live +6). Vanaf donderdag 9 maart 2017 reist Luk Alloo opnieuw de hele wereld rond om Belgische gevangenen in het buitenland te bezoeken. Soms langs de grote gevangenispoort, maar even vaak in alle anonimiteit en met een verborgen camera.

In Congo, Brazilië, de Filipijnen, Amerika en Bolivië praat Luk met Belgen die er al weken, maanden of jaren achter de tralies zitten. Ook het regime in een Luxemburgse gevangenis neemt hij dit seizoen onder de loep. De taferelen zijn vaak hallucinant. De getuigenissen altijd bikkelhard. “Als journalist deed ik mijn werk, als mens was het met momenten ondraaglijk”, besluit Luk Alloo.

AFLEVERING 1 OP DONDERDAG 9 MAART 2017 OM 21.50

In een gevangenis in het Braziliaanse Maceio ontmoet Luk Alloo Roeland, een Vlaming die er opgesloten zit voor het plegen van een seksdelict. Hij werd veroordeeld tot 120 jaar cel. Maceio staat bekend als één van de 20 gevaarlijkste steden ter wereld. Onlangs werden er nog 2 gevangenen vermoord tijdens vechtpartijen tussen gangs. Politiehelikopters circuleren boven de gevangenis om een opstand in de kiem te smoren.

“Brazilië telt 1.400 gevangenissen, waarin gemiddeld 660.000 mensen vastzitten”, weet Luk Alloo. “Er is echter maar plaats voor 370.000 gedetineerden, waardoor er een totale overbevolking heerst. In de periode waarin ik Brazilië bezocht werden 30 gevangenen vermoord tijdens rellen tussen rivaliserende bendes in de gevangenis van Alcaçus.”

Roeland werd geboren in Antwerpen, vestigde zich 50 jaar geleden al in Zuid-Amerika en was goed geïntegreerd in Brazilië. Hij werkte als piloot, baatte een bed & breakfast uit en was actief in de lokale politiek. Roeland zit sinds 2013 in de gevangenis wegens verkrachting en zit een celstraf uit van 120 jaar. Hij is één van de 3.000 gedetineerden in de gevangenis van Maceio. “Ik ben hier zonder onderzoek, zonder verhoor en zonder getuigenis veroordeeld”, zegt Roeland. “Het was duidelijk een afrekening van een politicus omdat ik hem had beschuldigd van corruptie. Ik voel mij dan ook niet schuldig, maar de jaren wegen wel door. En het blijft altijd aartsgevaarlijk in een Braziliaanse gevangenis.”

22/04/2015

Alloo in de Buitenlandse Gevangenis: aflevering 11 op donderdag 23 april 2015 om 21.50 bij VTM

vtm.JPGAl tien weken lang vliegt Luk Alloo de wereld rond om de verschillende gevangenissystemen onder de loep te nemen. In de elfde aflevering van Alloo in de Buitenlandse Gevangenis op donderdag 23 april 2015 vliegt Luk niet alleen. Hij neemt de Vlaamse ex-gevangene Patrick – die in ons land 25 jaar in de cel zat wegens moord – mee naar Noorwegen om er samen het beste gevangenissysteem ter wereld te bezoeken.

Noorwegen is het land met de meest menselijke gevangenisstraf, maar de Noren kunnen ook de laagste cijfers inzake herval voorleggen. In België keert 50 tot 60% van de gevangenen na hun vrijlating terug naar de gevangenis, in Noorwegen is dat 15%. Luk en Patrick bezoeken drie gevangenissen: een high security gevangenis in Bergen, een open gevangenis en een halverwegehuis, dat is een huis in een wijk waar een tiental gedetineerden die nog een korte gevangenisstraf moeten uitzitten actief worden gere-integreerd in de samenleving. Patrick gelooft zijn ogen niet.

Het Noors systeem legt de nadruk op re-integratie omdat gevangenen na een straf van 10 of 15 jaar wel eens je buur kunnen worden. Een gevangenisbeambte zegt het duidelijk: “Opsluiten en niets met de gevangenen doen, is geen optie. Welke buur wil je? Eén die het goed meent of één die vol rancune zit? Dus moeten we in de gevangenis starten met een goede begeleiding en met de vrijlating.” Goed behandelde gevangenen integreren zich immers beter in de samenleving. In Noorwegen behoudt elke gevangene zijn burgerrechten en kan hij gaan stemmen tijdens de verkiezingen. Helemaal anders dan in België, waar gedetineerden deze rechten kwijt zijn, zelfs nog jaren na hun vrijlating.

Na een strenge straf in een high security gevangenis kunnen Noorse gevangenen verhuizen naar een open gevangenis om daar de rest van hun straf uit te zitten. Luk en Patrick bezoeken zo’n halfopen gevangenis op een klein eilandje en ontmoeten er de gevangenen. “We noemen ze geen gevangenen meer, ze zijn studenten”, corrigeert een medewerker. “Hier krijgen ze een opleiding en vooral een boost inzake zelfvertrouwen en mentaliteit.”

In België komen gevangenen buiten zonder diploma, zonder referenties, zonder toekomst. In Noorwegen krijgen ze actuele opleidingen waar ze een job mee kunnen vinden. Of zoals een leraar het zegt: “Hier kan een gevangene zeggen: ik heb tijdens mijn straf tussen 2000 en 2014 deze 4 opleidingen en deze 7 cursussen gevolgd. Met dat pakket zal hij meteen werk vinden. En we zorgen dat hij werk heeft alvorens hij buiten gaat.”

Patrick en Luk trekken ook naar een half way house in Lyderhorn. Dat is een gewoon huis in een woonwijk waar de gedetineerden intens samenleven met het personeel. Zo bereiden ze zich voor op de dag van vrijlating. Patrick maakt een hard besluit: “Ik heb mijn 25 jaar verloren in een Belgische cel. Ze hebben niets gedaan met mij. Punt.”

Deze aflevering van Alloo in de Buitenlandse Gevangenis ligt na aan het hart van reportagemaker Luk Alloo. “Met een beetje visie, lef en politieke wil zou België zo’n Noors systeem perfect kunnen adapteren”, vertelt hij. “Door dit pedagogisch en sociaal Noors systeem lopen de gevangenissen in Noorwegen leeg. Men heeft een perfect voorbeeld, maar toch weigeren Belgische politici dit over te nemen. Dat is onbegrijpelijk. België moet al jaren gevangenissen in het buitenland bij huren. Ons land betaalt jaarlijks 40 miljoen euro huurprijs om 650 gevangenen in het Nederlandse Tilburg onder te brengen. Eind 2015 zal die huurprijs opgelopen zijn tot 170 miljoen euro. Dat is hallucinant. Met dat geld kan je educatie, begeleiding en training voor gevangenispersoneel of proefprojecten als een half way house in het gevangenissysteem pompen. De huidige behandeling van Belgische gevangenen komt als een boemerang terug in het gezicht van de burger.”

16/04/2015

Alloo in de Buitenlandse Gevangenis: aflevering 10 op donderdag 16 april 2015 om 21.50 bij VTM

vtm.JPGVan de Seychellen vliegt Luk Alloo in de tiende aflevering van Alloo in de Buitenlandse Gevangenis op donderdag 16 april 2015 richting Bolivië, waar hij het Centro de Orientacion Femenina Obrajes bezoekt. Deze hallucinante en overbevolkte vrouwengevangenis telt maar liefst 350 gedetineerden die er samenleven met hun 100 kinderen. Omdat het leven in de gevangenis in Bolivië vaak beter is dan er buiten.

Eenmaal in de gevangenis ziet Luk Alloo één geïmproviseerd dorp met kleine hutjes, opgespannen zeilen en dekens die een cel moeten voorstellen en snel en wankel opgebouwde houten kamertjes met flinterdunne wanden die amper privacy toelaten. In grauwe kleine zalen leven 20 tot 30 vrouwen samen in ontluisterde omstandigheden. Iedereen probeert hier in piepkleine winkeltjes zelfbereid eten en spullen te verkopen om te overleven. Het gevaar ligt constant op de loer. Elektrische leidingen liggen bloot en bij aanrakingen riskeer je een elektrische schok.

“Deze vrouwen leven in dramatische omstandigheden”, verklaart Luk Alloo. “Ze hebben geen psychologische bijstand, geen geld om een advocaat onder de arm te nemen, geen scholing en amper werk. Sommige vrouwen werken in de keuken, anderen in een was- en strijkplaats, maar zo’n job is maar voor een fractie van de gevangenen weggelegd. Hier heerst de wet van de sterkste. Het gevangenispersoneel doet wat het kan: meeleven en meevoelen. Maar het is een druppel op een hete plaat. Ik moet er nog steeds van bekomen. Dat dit in 2015 nog kan.”

Doorheen kleine gangen baant Luk Alloo zich een weg op zoek naar getuigenissen van vrouwelijke gevangenen. De Boliviaanse Sandra zit al meer dan drie jaar in de cel wegens het bezit van cocaïne. Haar dealer zat amper een maand vast omdat hij zich kon vrijkopen. Sandra woont in een cel van drie meter op drie, samen met zes andere vrouwen en hun kinderen. “Het is niet makkelijk om met zoveel vrouwen samen te leven”, vertelt ze. “Zet vrouwen samen en je hebt constant ruzies en vechtpartijen. Vrouwen zijn jaloers en vaak komt het slechtste in hen naar boven. Zeker in de kleine oppervlakte van de gevangenis. Als je geld hebt, kun je hier als gevangene een betere cel afkopen.”

Bijna alle vrouwen in deze gevangenis zitten hun straf uit wegens drugsdelicten. Vaak werden ze door hun man verplicht drugs te smokkelen of te verkopen. Luk Alloo aanhoort de verhalen. Een Zuid-Afrikaanse vrouw smokkelde 4 kg drugs. Zij zit al zes maanden in de gevangenis en heeft nog drie jaar voor de boeg. Haar thuisfront weet niet dat ze in een Boliviaanse cel zit. “Ik heb het gevoel in een krottenwijk te leven, ik ben thuisloos en zeer arm”, getuigt zij. “Ik kan alleen maar dagelijks een masker opzetten en hopen dat ik hier levend uit kom.”

De Braziliaanse Kelly zit een week opgesloten in een isolatiecel omdat zij in de gevangenis met een medegevangene op de vuist ging. Ze wordt weldra op een vliegtuig naar haar thuisland gezet. “Mijn familie weet niet dat ik in de gevangenis zit”, zegt Kelly. Janette zit al zeven jaar opgesloten in de gevangenis wegens moord en moet nog een hele tijd zitten. Zij hekelt het gebrek aan medicatie, gezondheidzorg, goede voeding en hygiëne.

08/04/2015

Alloo in de Buitenlandse Gevangenis: aflevering 9 op donderdag 9 april 2015 om 21.50 bij VTM

vtm.JPGDe Seychellen. Voor velen het vakantieparadijs bij uitstek, maar niet voor de Vlaamse Natascha. Zij zit al 5 jaar opgesloten in de vrouwengevangenis Montagne Posée op het hoofdeiland Mahé en moet nog 5 jaar van haar straf uitzitten. Luk Alloo trekt op donderdag 9 april 2015 naar de Seychellen om er Natascha op te zoeken en een blik te werpen op het leven in de vrouwengevangenis.

Op de Seychellen zitten 800 gevangenen verspreid over 3 gevangenissen. Drugscriminaliteit is er een zwaar vergrijp en als gedetineerde kun je niet rekenen op een strafvermindering. Natascha kreeg een straf van 10 jaar en die zal ze effectief moeten uitzitten op 8.000 kilometer van haar familie. Toen Natascha in maart 2010 in haar hotelkamer door de anti-drugsbrigade werd opgepakt, stortte haar wereld in. “Die drugssmokkel was niet verstandig van mij”, getuigt ze in de gevangenis. “Maar ik had schulden, de deurwaarder wilde mij uit mijn huis zetten, ik vreesde het hoederecht over mijn kinderen te verliezen, … Kortom, ik zag het niet meer zitten en ik wilde snel geld verdienen.”“Mijn toenmalige vriend heeft mij gestimuleerd om 50 drugsbolletjes van elk 10 gram in te slikken en die via Kenia naar De Seychellen te smokkelen. Ik dacht dat het softdrugs waren, maar eenmaal op de Seychellen vertelde men mij dat die bolletjes gevuld waren met heroïne. Dat was levensgevaarlijk. Als er bolletjes gebarsten waren in mijn maag dan leefde ik niet meer”, vertelt Natascha.

Momenteel zit Natascha als enige blanke Europeaan in de vrouwengevangenis. Het is geen verrassing dat ze het moeilijk heeft zo ver van huis. “Mijn kinderen en mijn moeder - die voor hen zorgt - kunnen mij niet komen bezoeken omdat de reis te ver en te duur is. Ik kan mijn moederrol voor mijn drie kinderen niet vervullen en dat doet enorm pijn. De mooiste jaren verlies ik hier in de cel, ik zie mijn kinderen niet opgroeien, ik heb al meermaals gedacht om uit het leven te stappen. Mijn tranen zijn ondertussen op, ik moet positief blijven. Ik ben nu al even van de antidepressiva af en kan maar één ding zeggen: als ik in 2020 vrijkom, zal ik er proberen zijn voor mijn kinderen.”

01/04/2015

Alloo in de Buitenlandse Gevangenis: aflevering 8 op donderdag 2 april 2015 om 21.55 bij VTM

vtm.JPGGemiddeld 682.000 kijkers – goed voor een marktaandeel van 37,4% (live +5, VVA 18-54) bezochten vorige week samen met Luk Alloo de Noorse Halden Fengsel. In de achtste aflevering van Alloo in de Buitenlandse Gevangenis vliegt Luk naar Zweden, waar 5.525 gevangenen verdeeld zitten in 79 gevangenissen. Twee van hen zijn de Vlamingen Nathalie en Walter.

Nathalie en Walter zijn gehuwd en zitten al anderhalf jaar opgesloten in twee verschillende Zweedse gevangenissen op ruim duizend kilometer van elkaar. Walter doet zijn straf uit in de mannengevangenis in Saltvik, Nathalie in de vrouwengevangenis in Ystad. Luk Alloo bezoekt hen afzonderlijk en peilt naar hun verhaal. Nathalie en Walter werden samen opgepakt wegens een drugsdelict en zijn in Zweden veroordeeld tot een lange gevangenisstraf.

De Zweedse gevangenissen zijn zoals de meeste Scandinavische gevangenissen: zeer menselijk, maar het regime is meedogenloos. Zo mogen Nathalie en Walter elkaar maandelijks maar één keer bellen en zijn ze voor de rest aangewezen op het schrijven van lange brieven om met elkaar te communiceren. “Walter schrijft bijna dagelijks een romantische brief van vijf, zes bladzijden”, getuigt Nathalie. “Ik heb hem al zo lang niet gezien en toch blijft hij de man van mijn leven.”

Ondanks haar opsluiting analyseert Nathalie de celstraf met een goed gevoel. “Ik heb het goed hier in de gevangeniscel. Ik vind dat ik hier in een soort vakantieoord vertoef. Voordien werkte ik als cafébazin en was ik depressief en uitgeblust. Ik heb hier veel tijd voor mezelf en kan hier aan mijn mentale kracht werken”, vertelt ze.

In Alloo in de Buitenlandse Gevangenis belicht Luk Alloo de moeilijke en broze love story tussen een man en een vrouw die ondanks het misdrijf, de verre afstand, de stalen tralies en een moeilijke gevangenschap overleeft. “We hebben beiden nog enkele jaren celstraf voor de boeg”, zegt Walter. “Op 30 maart 2017 komen we vrij. Dat is nog een hele tijd, maar ik ben ervan overtuigd dat onze liefde niet zal breken. We zien elkaar te graag.” Ook Nathalie heeft vertrouwen in de toekomst: “Ik twijfelde aan onze relatie en geloofde in het begin absoluut niet dat onze liefde deze zware celstraf zou overleven. Maar het tegendeel blijkt waar. We steunen elkaar, ook in deze moeilijke omstandigheden. Hij is de man van mijn leven. We wachten op elkaar. Zo hoort het.”

11/03/2015

Alloo in de Buitenlandse Gevangenis: aflevering 5 op donderdag 12 maart 2015 om 21.15 bij VTM

Alloo in de Buitenlandse Gevangenis, vtm, vtm Alloo in de Buitenlandse Gevangenis, cel, Vorige week bezocht Luk Alloo de Vlaamse Armand in de San Antonio-gevangenis op Isla Margarita, Venezuela. In de vijfde aflevering van Alloo in de Buitenlandse Gevangenis op donderdag 12 maart 2015 blijft Luk nog even in Venezuela, waar hij met Wendy terugkeert naar de vrouwengevangenis van Los Teques. Hij krijgt toelating om er te filmen, maar mag niet doen wat hij wil. Luk wordt op de voet gevolgd door vier personen van het ministerie van Justitie en is verplicht Spaans te spreken met de gevangenen. 

“Dat is uiteraard een vorm van censuur, maar ik was al blij dat ik legaal en dus ook officieel kon filmen in een vrouwengevangenis”, zegt Luk Alloo daarover. “Veel landen antwoorden immers 'neen' op de vraag of ik hun gevangenissen mag bezoeken. En ik wilde de omstandigheden waarin Wendy heeft geleefd, wel eens met mijn eigen ogen zien.”

Wendy zat 5 jaar lang in een Venezolaanse cel wegens drugssmokkel. Haar verhaal lijkt uit een film geplukt. “Ik wilde snel veel geld verdienen om mijn vier kinderen een betere toekomst te bieden”, vertelt Wendy. “Ik had het financieel heel moeilijk en mijn toenmalige Jamaicaanse vriend heeft dan maar een drugssmokkel opgezet. Ik was naïef en stond helemaal niet stil bij de mogelijke gevolgen van zo’n delict. Aan een gevangenisstraf heb ik nooit gedacht”.

Na een korte vakantie werd er tijdens de terugvlucht drie kilogram cocaïne in haar bagage verstopt. “Ik dacht dat ik er mee weg zou komen”, reageert Wendy. “Ik droomde van een eigen huis en een nieuwe wagen en wilde daar een risico voor nemen. Men had mij ook een groot bedrag beloofd, maar het werd een nachtmerrie”. Wendy werd op de luchthaven van Caracas opgepakt en maanden later veroordeeld tot tien jaar gevangenisstraf.

Luk Alloo keert met Wendy terug naar de gevangeniscel - in de National Institute of Female Orientation - waar ze 5 jaar leefde en overleefde. Al die tijd heeft ze haar vier kinderen niet gezien. “Dat was onleefbaar. Ik kocht vier knuffeldieren en gaf ze elk een naam van één van mijn kinderen. Zo kon ik mijn moederrol psychologisch verder spelen, dat was de enige manier om psychisch te overleven”.

In de vrouwengevangenis van Los Teques praat Luk Alloo met enkele gevangenen, onder wie Christel. Zij was medeplichtig in een drugstransport en werd veroordeeld tot acht jaar cel, waarvan ze nu al vier jaar heeft uitgezeten. “Ik heb veel spijt van mijn daden”, getuigt Christel.